کشکول هومن معین

دیگر جایی برای ماندن نیست

اینجا ایستاده ام

و انسان من در نزدیکترین فاصله

که ثانیه ای دم نمیزند.

انسان از خویشتن تهی من

که در چهره اش مرگ لبخند میزند

کالبدش از عشق تهی

و نگاهش از آفتاب …

اینجا کانون انجماد است

و من روحی فسرده ام

روبرویم انسان تهی من

و پشت سرم بی کسی

“و تو ای زود آشنای دیریافته!!”

مرا نمیبینی!!…که این تنها شبحی از من است

نگاهم یخ زده است

و آتش کلماتت ای غریبه ی آشنا!  مرا ذوب میکند

این منم

با موجی از افسوس در سخنانم

و تبسمی تلخ در چهره ام

و الفاظ تو که مرا به زندان خاطرات محصور میکند

اینک زمان آن است که خود را از ناگفته ها تهی کنم :

ای پیدای پنهان

اینجا من ایستاده ام و قلبی یخ زده

آن دور دست تویی و آفتاب

روشن کن…

این وجود سرد مرده را…