آنچه بیش از همه چیز،همه جا را پر کرده،تنهاییست

فرار میکند / از عصایی ،
هی! صبرکنید ؛
من شما را به مقام شوالیه پتروس . . .
چک
چک
چک
برگشت خوردی به آسمان / با دهان نیمه باز
-برخورد باشما اتفاق جالبیست شوالیه!
سرت را تکان میدهی
-اجازه بدهید خودم را . . .
آسمان ،سوراخ
حبه انگوری از نافت / در سوراخ / انگشتت را فرو / هی فرو تر
خوشه را ول شدی برای حبه انگوری
-گوری-
که نیفتاده بود اگر
حالا زمین خوردنت به کنار،
این سوراخ بزرگ شده
قهرمان بزرگتری_ میخواهم برگردم
برگردانم به سوراخ_مادر!
برگرداندم به زمین_خوردنم نگاه_نکن انگشتت را توی هر سوراخی
پتروس!
کتاب را بست / ما_در سوراخ کوچکی گریه / می شدیم پدر را بزرگ
در مادر
دریا شد این قطره
چک
چک
چک
چه کار کـُ کنم بَــ برگردم دَم ما ما_ در را / نیمه باز گذاشت فرار کنی از…
- حالا بچه نشو، برگرد!
لباس نو
برای تو از هر رنگی
به رنگی در آمدی
شُدی
شدی
شدی
نمی شوم یعنی چه؟
حالا که هستی!
چیک چیک
- من شما را به مقام شوالیه پتروس . . .
چیک چیک
شوالیه به ثبت رسید
ازمادرش در مادر_ بزرگ می شدیم
شوالیه هایی
که شبها ،بچه هایی
افسانه در کتابها
پتروسِ شوالیه
از حفظ بخوانید:
پتروس اگر نبود
قطره قطره سیل میشد
وانگهی دریا شکافته شد
پتروس
در آگهی های تبلیغاتی
از سوراخی به سوراخی
شماره های سه رقمی
فوری شوالیه را خبر کنید
(کارخانه های پتروس ،نقابهای رنگی میزنند
آدامس با طعمهای مختلف:
برای شوالیه های خاکستری ،
سوراخ ها را ببندند
پتروس های بدون جنسیت!!!)
سوراخ اتمسفر
هی بُزُرگ
بُزُرگ
بُزُرگ تر
[- با شمام !صبر کنید...
(نقابت را بر میدارم)
آسمان من چکه میکند شوالیه!]
شراب می شوم
انگورها را تا نافم
می رسی
- دهانت را ببند شوالیه کوچک!
روانشناسیت میکنم
از نقاشی های روی عصا
رنگت پاشیده روی صورتم
قهرمان بزرگتری نگفتم بیار / بدون غلط / بنویس
بنویس…
بنویس:
(- نگاه که می کنم)
نگاه نکن / بنویس فقط
من
شبیه سوراخی در مادرت
که دوست داشتیش برگردی
همیشه با طعم انگور
به این آسمان / … نمی شود
نقابم را دوباره روی صورتم
- دست بدهیم؟؟!
چیک چیک / تمام عکس ها را / پاره هم شوی
سوراخِ این آسمان / بند نمیشوم به شوالیه ای
در را هم ببند لطفا!
این جنازه دوست دارد تنها بخوابد

به قلم سامره

پ.ن: اینو شاید پادکست کنم.شایدم پست قبلی و شاید هم هردو.

من برای تو یک کروات ِ بنفش رنگ روشن با رگه های آبی کنار گذاشته‌ام بانو!
که هیچ کس، هیچ وقت دیگر از از ابتدای سال تا انحنای حال، حلالت می‌کنم یا نمی‌کنم هم واژه‌ای است بانوی من!
گریه نمی‌کنم که نمی‌کنم که گفته‌بودمت یکبار که اگر در حول تو بچرخم با شعاع معلوم و مرکز نامعلوم، اینم که اینم، که نه اینم.
من از “همان اول ِ تو” تا “همین اول تو” عاشق ترتیب حروف الفبا بوده ام بانو! از الف تا یای که به واژه سوگند که هیچگاه نفهمیدم، شتاب یعنی چه؟ و “آن” یعنی چه؟ و سینه های مهاجر که نه کبوترچاهی‌اند و نه فضاپیمای آتلانتیس یعنی چه؟
من از سینه در هراسم بانو، که وسیع است و منقبض. که دشت است و سایه‌سار درخت هم که باشد، قفل می‌شود بانو و من نه کارآگاه گجت‌ام نه آقای طی‌الارض. همین که واژه کم می‌آید کتاب است. مدلّلات رابعه هست. دلایل منطقی برای هرچهارتایمان.
واژه را خوب می‌شناسم بانو. طماع است و حیله‌گر. به خانه‌ات می‌آید به قصد لذت و جامه‌‌ات می‌برد به قصد قربت. واژه‌های مشدد. واژه‌های معرب. گاف و چاچ و ژاژ و پاپ که در دل عریان تو صبر می‌کنند بانو!
من صبورم لیلا! نه آن‌سان مجنون که مکنون و نه این‌سان دلبسته که مرهون.
رهن می‌کنم دلم را با پیش و از پس با مشتی خار و خس که حیات هم لذتی‌است رنج‌آور. می‌نوشمت شیوا! با خوابهایم که سیر واژه‌اند و هجوم اعداد و قسم به سیمای منبسطت مینا که شورم و شور و می‌نویسمت اگر راهی بماند جایی باز هنوز!
آقایان و خانمها! من برای شما یک دستگاه کروات بنفش با رگه‌های مجهول کنار گذاشته‌ام که لباس مجلسی بپوشید و برقصید و با کتفهای بی‌ضحاک زیر بلندترین آبشارهای جهان دوش بگیرید.
“افتاده از ذهن” به چشم می‌افتد و “افتاده از چشم” به دل و “افتاده از دل” را تدبیر نیست که کیست؟ من یک عدد “لاجرم” هستم آقایان که “شورم و شیدا” و “لولم و پیدا” که از ثری تا به ثریّا مال کتابها هم که باشد دلخوش می‌کند رفقا را چند روزی که دوش بگیرند با کفشهای واکس زده زیر داغ‌ترین آبهای نمره‌های محدود.
من به شما می‌بالم آقای خداوند و از شما که” یاقوتها را در پوششی نرم هم سرخ و زیبا هم آبداری” پیچ می‌خورم و تاب می‌خورم و سودا می‌شوم. من شما را دوست دارم آقای خداوند و از شما ممنونم که همه چیز را می‌دانید و من اگر زارم، یا سرخودم یا طبیب کژفهم برایم فرستاده‌اید آقای مهندس که تمام اهرام از شماست و دایره‌ها که الحق با چهارگوشهای مستطیلی متفاوتند هم کفاف ما را نمی‌دهند این روزها.
من از شما جهت می‌گیرم چای‌های نیم قلمی‌سیلان، به جان مادرتان مرا دریابید و به من پیشنهادهای بی‌شرمانه بدهید. من نقش خود را نمی‌دانم. مگر قرار نبود که در صحنه‌ی اول فیلم بیایم کنار چهارراه بیایستم و ثانیه‌های چراغ قرمز را تا ۵۹ بشمارم و بعد دوربین به سمت کوههای دور برود و موسیقی لهستانی پخش شود، پس چرا سنگ به شیشه‌ی قطار زبان بسته می‌زنید؟ اگر خانواده ندارید حداقل به فکر زن و بچه‌ی مردم باشید که نه طی‌الارض می‌دانند چیست و نه دلار و ارز. به جان مادرم من زخم خورده‌ام و تیری که از تو هست، مرا یک “لاجرم” ساخته است خرگوش من! لبخند بزن تا که جهان پر ز خر شود!
به قلم “یک دیوانه”!
پ.ن:ما را سری ست با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر برود
باز همان خریم!